İÇİMDE Kİ YOLCULUK...

Acıya sıcak sulara girer gibi bıraktığım bedenim
Çocukluğumun dehlizlerinden vahi gibi inen berbat sahnelerim
Acıyarak baktığım o küçük kız..
Ağaçlar, yollar ve far ışıklarının arasından
Bana el sallıyor sanki..
Sağımda bana muhteşem bir hayranlıkla bakan oğlum.
Küçük bana, hayat çok güzel anne der gibi bakışı..
Öpüp yanaklarımdan..
aklımın birden çapraz koltukta ki kadının bitmeyen telefon görüşmelerine takılışı
Nereye gittiğimi bildiğim bu yolculukta beni yine saran o bilinmezlik sanrısı
Gözümü diktiğim karanlıkta aklıma Donkişotun gelişi
Ona kafayı yedirenin kitaplar olduğunu düşünüp kitaplarını yok ediyorlardı..
Düşündümde haklsız sayılmazlardı hani
Ilk başta doğru..
iyi geliyorlardı..
Şuan pekte öyle görünmüyor sanki
Onların katkısı azımsanamaz kafamda ki
Bitmeyen bu film sahnelerinde...

*****

Sesime inanmıyorum artık
Sustuklarımı anlamak zorundasın.

SESIMDE Kİ SAMİMİYETSİZLİK..

En son neyi çok istemiştim
Bütün tutkular nasıl bir fırtına sonrası terk etmişti beni..
Sesimde ne varlığı önemini yitirip
Sustuklarıma ne ara odaklanmıştım
Dudak oynatmadan bu kadar konuşmayı
Nasıl da öğrenmiştim..
Biliyorum.
Kulaklarımla duydum hepsini
Bana yabancı bir tını sesim, icimle örtüşmeyen
Yalan söyleyen sesimden nefret etmiştim.
Ben sesimden yalanlar duyduğum an
Susmuştum.
Uzun uzun susmuştum...
Mideme ağır gelen onca lafıysa
Zamanla kâğıtlara kusmuştum..
Ben sesimden yalanlar duyduğum gün
Kendimden aşağı çok sert düşmüştüm..

******

Beni neden merak ediyorsunuz
Ben bile beni merak etmezken..
Yok olmamak için
Bu dünyada tekmişlik hissinden kurtulmak
Çürümemek için, tutunmak adına
Yürek işçiliği yapan bir sızıyım...
Hepsi bu.

AH ÇOCUK AH...

Üstünü örtebilsem çocuk
Saçlarını okşasam, öpsem çocuk
Sarsam seni ceketime
Ellerini alsam ısıtsam
Öpsem o ellerini
Kitabını alıp masallar okusam
Ben okusam.
Öpsem yaralarını...
Ah! Çocuk ah!
Çok küçüksün sen, fazla küçüksün
Girmek için bu çetrefilli ekmek kavgasına
Ah çocuk ah..
Yaktın yüreğimi şu ayazda
Iyi geceler çocuk iyi geceler..

KENDİNE KIZAN BİR HİS..

Bir his var garip, sinir bozucu, insanı salak gibi hissettiren..
Bir türlü kendini tanımlamama izin vermeyen..
Kelime dağırcığımın kafi kalmayacağını düşündüğüm
Boktan bir his...
Manası sonradan gelen..
Karşındakine değil en çok kendi saflığına yandığın.
Onca telkinlere rağmen, kandırılmıyacağına inandığın o an.
O an var ya işte ordan gol yemen.
Bir his var beni incinten, bileyleyen
Kendime kızdıran bir his..

BOZKIR HAVASI..

Bozkır ayazımı o içimi ürperten
Yüzümü yalayan, o soğuk tanıdık rüzgar
Umutla ıssıttığım bedenim
Çayla ısıttığım parmaklarım...
Eski bir emek gelir aklıma
Bozkırda kuru bir ağaca bağladığım çaput..
Yine bildik koynumda kalan eller mevzusu
Şimdi beni bu bozkır ayazında ne ısıtabilir ki
Bir kardeş selamından başka.