CAN GERGEFTE..

Sürümcemeler asılıyor canı
Umut doyuruyor şu garip diyarı
Kendim yine inmez, tepemde
Güneşte çekip gitti en olmayacak yerde
kaldım ben yine bir gergefte
Güzel nakışlar çıkmaz simdi bu kederde
Ne varsa sök getir şu irinin kininden
Belki biraz unuturum şu iliğime sızan iğneleri, renksiz ruhları.

İSİM NEYDİ..

Bazı duyguları isimlendirmek çok zor
Adını bulamadıkça içinde tuhaf huzursuz bir boşluk
Anlamı gelene dibine çökenedek
Flue dolanır ruh ortalarda.
Insanın kendine ahmak demesi zor oluyor tabi..

BEN ARTIK..

Sen ben düzleminde gel git hayatlar
Kafam da herşeyin en ince ayrıntısı sancısı
Hakkın yerini bulması arzusu
En içten cana değmiş dileklerle
Görmek istiyorum kabulleri
Baharları renklendirmek mutlu bakışlarla
Ferah bir esinti saçlarımda
Dans etsin istiyorum.
geçmişçesine içimden bir huzur
Ben artık yeşil çam ezgileri mırıldanmak istiyorum.

YAPRAK YAPRAK DÖKÜLÜRKEN

İstersen psikoloğa gidelim
Bütün şairler yazarlar açlık ve sefalet içinde ölmüştür
Mutsuz musun
Bu ülkede şair yazardan bol ne var
Her önüne gelen birşey yazıyor
Delirdi bu ha
Eskidende normal değildi iyice uçtu
Bunu sen mi yazdın
Bunu kime yazdın
Bunu bana mı yazdın
Banada bişey yazsana
Abla ya şu resmin altına bişey söyle de yazayım
Hediyeye nota ne yazayım
Iyi biraz oyalansın ona iyi geldi
Iyice melonkolige bağladın ha
Şununla ilgili bişey de yazsana..

ÖFKE HARBİ..

İçimdeki öfke ürkütüyor beni
Onu dizginleyememekten korkuyorum
Zira tepemin tasına çok yakın dolaşıyor
Bu duygu bana yabanıl
Bu kin bu yüreğe eğrelti
Yapma yapma.
Sen bu değilsin
Yapma.

KENDİMMİŞ VAZGEÇTİĞİM..

Yorgunluk yaşama anlamını yitirdi
Yaşanamamışlara devşirdi kendini
Öyle titrek bir tedirginliğe bulaştım ki annem
Ellerin bile iyi gelemez çürümüş yaralarıma
Susturulmuş herşeyimin sızısı şuramda düğüm..
İkinci bir emre kadar durdurulmuş herşey
şair Ahmet Erhan tarafından ölüm bile 
bende bekledim anne
Sonra vazgeçtim,
anne vazgeçtim..
çok sonra anladım vazgeçtiğim kendimmiş..
Bende kitledim kendimi içime çıkarmıyorum insan içine anne
Çıkarmıyorum...

ŞOV YOK.

Kalabalığın içinde yer edinemeyen
Hayata hep muhalif düşen
Kalıplara sığmayan aciz bedenimin
Rol kesmesi gerektiğini düşünmüyorum bu hayata..
Dünyadayım çığlık çığlığa
Ve bu durumdan yeterincede muzdarip.
Gereksiz gösterilere gerek yok.
Çiçek bile yerini sevmeyince soluyor
Ben nasıl gül dökeyim cemalime.