BIRAKTIM..

Hayaller hayatlar ekseninde gerçeklere çok sert toslama evresi var..

Önce biraz direnç sonra direncin en sağlam noktasından kırılması.. ve vazgeçiş kayboluş düzlemi.

Yara..

Yaramın üzerinide hep açık tuttum çabuk kabuk bağlasın diye..

KALBE SIKIŞIK..

Neyse kalbimin buğusuna çizilen
İçimde eriyip akan...
Sonra yine yeniden
Aniden bastıran ağır sisli hisler
Göz gözü görmez sözler
Kesen takati, boşluğa salan
Kelime artığı asıl denilen
Gizlenemeyen pespaye özler
Içime tuttuğum aynam
Unuttuğum nefeslerim
Sıza kaldığım yamalı sözcükler
Kendimden aşağı düşüşler
Serzenişler kendince avunuşlar
Hepsi bu.

HİÇSELLİK..

Artık hiç birşey iyi gelmiyor bana
Artık hiç bir şey kaldırmıyor düşen dizi yaralı, paramparça canı
Artık umutlu günler düşü terk eyledi beni
Artık kaybetmek birşey ifade etmiyor bana
Artık bahar bile kandıramıyor beni
Içimde ki çocuk hiç bir oyuna katılmak istemiyor
Arkadaşlarından uzakta onları izliyor küskün, sessiz..

KIMSE BISEY DEMEDİ..

Az daha sevse kendini yitirirdi
Sevmezsen sevme dedi kadın.
Az kalsın ölecekken
Umrumda değil dedi sonra
Sonra..
Kimse demek istediğini demeden
Kapandı bir perde..
Acı ve gerçek karanlıkta kaldı
Kemirgen zamanlar boy verdi
Hiç kimse bişey demedi ama zinhar.

BİR NEVI SÖMÜRÜ..

Sömürülmüş duygular duygu sömürüyordu
Eline batmış dikeni gösterir gibi
Yüreğinde ki mıhları gösteriyordu dizeler
Karşısına alıp söyleyemedikleri ip ip dizilmişti gözlere
Naif naif döküyordu içini
Hem bütün dünya duysun der gibi
Hemde kaçma isteği aklının hep bir ucunda.
Deli gibi yaşama arzusu şavkıyordu, tükenmiş duruşun ardında..
Hepsini dinledim, yazdım onun kırılgan duygularında yaprak kıpırdatmadan..

HERŞEY YOLUNA..

Alışmıyor insan hiç birseye zorunda bırakılıyor. Her zorunda bırakılan şey uygun koşullarda özüne ve sözüne dönüyor muhakkak..
Annem olsa domuzu kessen kanı ormana akar derdi ben biraz lafı evirdim.